NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Okropne, ale fajne.
- Chłopaki. - Myślałem: „O, nie. O, tak”.
I ona wtedy...
Okej.
Dobra, chłopaki.
Wiem, że wszystkich cieszy
coroczny wyjazd na Kajmany...
Bardzo.
To forma rozrywki.
- Brett głaszcze. - Widzę.
Doszło do kilku incydentów w przeszłości,
mam więc obowiązek przypomnieć regulamin
mówiący o tym co możemy robić, a czego nie.
Czekaj.
- Słyszę falę. - Zrób falę.
Chłopaki, wiecie co?
Słuchajcie...
Tak ogólnie...
Ja to zrobię.
Im szybciej to omówimy...
Dawaj, Paul...
Dawaj, Paul.
Celujcie w oczy.
Prosto w oczy.
Giełda otwarta.
Międzymiastowa, Paul!
Nie! Jedna kula dla mnie!
Cyrk na kółkach,
a ja będę sama.
Na Kajmanach.
Tak mi cię szkoda.
Będę pracować. Wiem, że trudno ci to pojąć.
Zabawne.
Nie będziesz pracować cały czas.
Ale jadę z bandą palantów.
Pojadę z tobą.
Do zobaczenia!
Poważnie. Odwołam co trzeba.
Dodaj jednego palanta do bandy.
Pewnie, czemu nie?
Zarezerwuję bilet.
Do zobaczenia.
Świetnie! Pa!
Kajmany!
- Hej, skarbie. - Cześć.
Zrobiłeś kawę, cudnie.
Nie mogę poznać twoich rodziców w ten weekend.
- Coś mi wypadło. - Mamy bilety na Kinky Boots.
Wiem.
Słabo. Bardzo żałuję.
Możesz to odwołać?
Niestety nie.
Nie dostanę się na Harvard.
Mówiłam to samo.
Wtedy łatwiej było się dostać.
- Fakt. - Masz szanse.
Przepraszam, że państwo czekają.
Pani Wexler zaraz dołączy.
- Dziękujemy. - Dzięki.
Szykuj się!
Musimy iść.
- Co? - Musimy iść.
- Musimy iść w tej chwili. - Co?
Tato!
Chloe?
To koszmarna baba. Nie chcesz z nią rozmawiać.
Znasz ją?
Jej firma z nami pracowała. Nie dogadaliśmy się.
Mam przesrane.
Wcale nie.
Zajmę się tym, spokojnie.
Ma rację.
Dzięki, kochanie. Ocaliłaś sprawę.
Kocham cię. Do zobaczenia!
- Kocham cię. - Pa.
Szkoda, że Marianne was wykopała.
Najwyższa pora.
Ethan!
Trafił mnie w plecy. Żartujesz sobie?
Nie takiego życia się spodziewałem.
Jasne, koleś.
Ale jest fajnie.
Giń, giń, giń!
- Pracujemy! - Świetnie.
Chcę ci powiedzieć, że wysłałam do wszystkich maila.
To może szalony pomysł, ale może wypalić.
Może pojedziecie ze mną na Kajmany?
Cała paczka?
- Poważnie? - Spodnie pasują?
Felix mówił, że mi w nich źle.
- Są seksowne. - Odlatujesz za dwie godziny.
Ferie dla dorosłych.
Świetny pomysł.
Fajnie, że firma płaci za gości.
Nie zapłacą za nikogo.
- Lecimy na Kajmany? - Tak.
Musicie sami zapłacić.
Po ile bilety?
- 1100 dolarów za ekonomiczną. - 1100 ekonomiczna.
- Wow. - Nas nie stać.
Marianne też nie.
Nie mogę jechać. Mamy pracę.
Sam też pewnie nie może, jest zajęta.
To był głupi pomysł.
Zerknęłam na komputer.
Widzę maila od Nicka. Pisze, że jedzie.
Nick jedzie?
Tak.
Do zobaczenia za tydzień.
Będziemy w kontakcie.
Jasne.
- Baw się dobrze. - Okej. Pa!
Co się stało? Poczułem dziwne wibracje.
Nick leci?
To jest strategia Lisy.
Pokłóciliśmy się po weselu,
a teraz ukaże mnie wyjazdem nie ze mną.
Z jej byłym.
Tak.
Hej.
- Widziałam Ankę Wexler! - Która to?
Nasz durny pocałunek udaremnił
rozmowę kwalifikacyjną mojej pasierbicy.
Prawie zniszczył moje małżeństwo.
Teraz muszę zawieźć Chloe na Harvard.
Jedziesz do Cambridge?
Sto lat nie byłem.
A może by tak...
Wiem co myślisz. Nic z tego.
Oddzielne pokoje. Jedźmy wszyscy.
Koszmarny pomysł, nie jedź.
Mają tam wystawę wilkołaków.
Ona istnieje?
Ethan?
- Spójrz na mnie... - Dobrze, nie istnieje.
Chcę jechać do Cambridge.
Lisa leci na Kajmany żeby mnie ukarać. Nie mogę też się bawić?
I tak mów. Możemy tam pracować.
W bibliotece mają książki o średniowieczu.
Wchodzisz w to?
- Tak. - Czyli jedziemy?
Do Cambridge.
- Do Cambridge! - Do Cambridge!
- To jest... - Rasistowskie.
Trochę.
- To był błąd. - Przesada.
Cieszę się, że tu jestem.
Od lat nie byłam na plaży. Poparzę się, ale będzie bosko.
Paul!
- Miło cię widzieć. - Hej, Lisa.
Nick, to Paul, Paul, Nick.
Paul pracuje w Blackstool. Jedyny miły facet.
Okej. Super.
Pracujesz tam od zawsze. Powinieneś już odejść.
Mam alimenty.
Rozwód nic nie zmienia.
Przebieramy się, wkładamy kostiumy
i wskakujemy do basenu.
- Do dzieła. - Do zobaczenia!
- Okej. - Skok na bombę!
- Co? - Jasne?
Dobrze się czujesz?
- Niesamowite! - Miałeś szczęście.
- Jakby się tu mieszkało całe życie. - Wita nas po latach.
Pachnie znajomo. Cudownie tu być!
Błagam, tylko bez wspomnień.
Oszczędźcie nas.
Czuję, że muszę wspominać.
Muszę z nimi zagrać.
Czuję potrzebę. Patrzcie.
Trochę za wysoko.
Odejdź pan.
To nie studenci.
Co to? West Side Story? Co jest?
- Niebezpieczna okolica. - To fakt.
- Trzymaj się z daleka. - Nie podchodź.
- Okej. - Chodźmy do hotelu.
- Jasne. - Tylko tutaj...
Wow. Okej.
Idziemy na ten lunch.
Zobaczymy występ Coolio.
To ciekawy wykonawca.
Bardzo.
Będę tu kilka dni, co cie interesuje?
Mamy poranki z jogą, co brzmi ciekawie.
Wspaniałe pole golfowe, możemy zapełnić kilka dołków.
Brzmi ciekawie. Tiger Woods nadal gra?
Tiger... co?
Co się dzieje?
O nie, nie!
Tiger Woods już nie jest dobry.
- Dzięki, że to wyjaśniłeś. - Tak.
Hej.
Dwie twoje książki.
Mój Boże. Odłóż to.
Ogarnij to.
Patrz na niego.
O rety!
Gdzie się podział?
Ale miał włosy.
- Spójrz tylko. - Wiesz co jest dziwne?
To zdjęcie zrobiono dwa lata później.
Co się stało?
To były trudne dwa lata.
Nieważne, bo tak miało być.
Jesteśmy w teraźniejszości
i napiszemy książkę o wilkołakach.
- Zgarniemy miliony dolarów. - Totalnie.
Potem wrócę do pisania rzeczy wartościowych.
- Wiesz, co lubię? - Co?
Że w czasach komputerów i internetu
i nieograniczonego dostępu do informacji,
jesteśmy w bibliotece. Powrót do źródeł.
Nic nie zastąpi biblioteki.
Nie zgadniesz co znalazłem w sieci.
Ja nie miałem zasięgu.
Połącz się przez Wi-Fi.
„Gość Harvarda”?
- Boingo hotspot. - Mam to.
Słyszałeś o procesach wiedźm?
W czasach średniowiecza były procesy wilkołaków.
Serio?
Wilkołaki istnieją?
Wybacz.
Co to za strona? Gdzie to znalazłeś?
Wikipedia.
Wpisałem „wilkołaki”.
Że co?
Można było sprawdzić wcześniej.
Chodzi mi o to, że Petera Stumppa
nazywali Wilkołakiem z Bedburg.
- Nikt o nim nie pisał? - Nie!
- Serio? - Wiesz co należy zrobić?
Jasmine nie powinna uciec. Powinni ją złapać i postawić przed sądem.
- Świetne. - Jaka akcja.
- Zakończenie. - I proces odbędzie się...
Podczas pełni. Oskarżyciel zamieni się w wilkołaka.
Zacznie się zmieniać podczas procesu.
Sędzia rzuci młotkiem, a on go przyniesie.
- Genialne. - Teraz tytuł...
Peter Stumpp, Wilkołak z Bedburg.
- „Procesy Wilków”. - Z Bedburg.
Same „procesy”.
Chcemy być dokładni.
Słyszałeś o procesie wilkołaków? Dopiero się dowiedzieliśmy.
Fakt.
Racja.
- Rozwikłaliśmy to. - Rządzimy!
Procesy wilków.
Jesteś winny rozwikłania procesu wilków!
Przyjmuję karę i przyznaję się.
- Kaczka. - Kaczka, tak.
Kaczka.
Berek.
Nie jadłaś takiej pizzy.
Takiej jak ta.
- Co sądzisz? - Nie mówiłam ci?
Niezła.
- No właśnie! Jestem w szczytowej formie. - Jesteś.
Co nie?
- Żongluj. - Okej...
Piękny dzień.
O, tak.
Mógłbym tak całą noc.
Kończysz?
Nie, jeszcze nie.
Tylko się ocieram.
- Jesteś głodny? - Tak.
- Zjedzmy coś. - Świetny pomysł.
Posiłek!
Żyjesz?
Okej.
- Trafiłem w punkt. - W dziesiątkę.
- Rozwaliłeś system. - Jesteś super.
Dzięki, kocham cię. Fajnie, że przyjechaliśmy.
- Owszem. - Zrobiliśmy to.
- Wiesz, co? - Co takiego?
- Wiesz co mówił Felix? - Nie, co?
Zawsze mówił,
że jestem w tobie zakochany po uszy.
Dziwne?
- Tak. - Był wściekle zazdrosny.
- Cały czas o tym mówił. - No dobrze.
Głupie!
Przecież my nigdy...
Nawet przez przypadek.
- Upewniłbym się. - Którejś nocy...
To się nie zdarzy.
- O stary. - No już.
- Wiesz, co jeszcze mówił? - Co?
Że powinieneś mnie dopisać jako autora.
Co?
Twierdził, że powinienem ci się postawić.
Czy to nie szalone? Całkiem szalone.
Chcesz teraz o tym rozmawiać?
To szalony pomysł.
Masz teraz sporo w głowie.
- Rzeczywiście dużo teraz się dzieje. - Powinieneś się przespać.
- Może jeszcze... - Już nie.
Śpij.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Felix myśli, że masz romans.
Z Marianne.
- Tu siadamy? - Tak.
Obtarłeś mnie.
Aż trudno usiąść.
Tak.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Która godzina? - Coś do picia?
Na pewno nie, ale padam z głodu.
Zamawiam wszystko
od sałatki z arbuza.
Zjem to wszystko. Co ty chcesz?
Jedzenie czy coś do picia?
Wystarczy dla nas obojga.
- Świetnie, dziękuję. - Nie ma za co.
- Masz piękny uśmiech. - Dziękuję.
- Tak. - Co ci jest?
- Jak to co? - Jesteś jak naćpana.
- Nie jestem! - Jakbyś była na speedzie.
Cieszę się że tu jestem, świetny urlop.
Przyjemny. Zagramy w golfa,
a ja pójdę na konferencję o powrocie pochodnych.
Świetnie.
To ten koleś, o którym mówiłaś?
- Ten Degrasso? - Kto?
- Tak, to on. - Z pracy?
- Musimy go zawołać. - Wcale nie.
Musimy.
- Przepraszam! - Tak?
- Mogę na słowo? - Słucham.
- Się masz. - Cześć. Powitanie. Tak.
- Tak. - To twój mąż?
- Nie. - Nie.
Jestem z Komisji Papierów Wartościowych. Mamy problem.
Nie masz tu żadnej władzy, jesteśmy na Kajmanach.
Na terytorium brytyjskim.
Wsadź sobie palancie,
twoja legitymacja nic tu nie znaczy.
Mam paszport amerykański i szwajcarski, pierdol się.
Jak się nazywasz?
Musisz się przedstawić.
Jak się nazywam?
Nazywam się Mike ZrobićwBalona.
Nie znam takiego.
Znasz. Właśnie zrobiłem cię w balona.
- Założyliśmy się. - To był żart.
- Wiem. - Co do cholery?
Ale szalałeś.
Coś za jeden?
- Kim jesteś? - To jest...
To mój przyjaciel, Nick.
- Tak. - Tak.
Jesteś mężatką.
Owszem.
Nie zdradzam nikogo.
Ja też nie.
Co się stanie na Kajmanach, zostaje na Kajmanach. Widziałeś?
- Nie mówią tak. - Pewnie mówią.
- Tutaj się tak robi. - Pójdę już. Ale ty...
- Tak. - Ty i ja jesteśmy podobni.
Tyle, że ja mam fiuta.
Na razie.
Miałaś racje.
To psychopata.
Co jest?
Pójdę...
poćwiczyć.
Co? Zamówiliśmy jedzenie!
- Tyle lokali zniknęło. - Co nie.
- The Tasty. - Tak.
- Tommy's. - Pizzeria Uno, sklep 24.
Wszystko co dobre.
Wiesz, co zostało?
Na pewno nie nasze inicjały.
Musimy poszukać. Trzeba sprawdzić.
- To po drodze. - Ale już nie mieszkasz w akademiku.
- To na zawsze będzie mój akademik. - Od 20 lat.
Sprawdźmy, czy wejdziemy.
Co to? Mały delfin?
- Tak. - Okej, spoko.
Po zejściu ze statku, nogi ci się trzęsą.
Mnie ciągle ruszają się biodra.
Nie przestają pulować.
Nie żałowaliśmy sobie.
- Nie powinnaś biegać w butach? - Nie.
- Na boso się nie biega. - Wszystko gra.
Pewnie tego nie dezynfekują.
Możesz poćwiczyć gdzie indziej.
Ćwiczyliśmy przez 7 godzin.
- Wiesz to jak... - Rozpraszasz mnie.
- To cię rozprasza? - Proszę, przestań.
Te liny są świetne.
Czuję się jak Alfred Molina w Spidermanie.
Jestem Doktorem Octopusem.
Liso, spójrz.
- Liso, spójrz. - Co?
Spójrz.
Cholera.
- Nic ci nie jest? - Zostaw mnie!
- Zraniłaś się. - O Boże.
Nic mi nie jest.
- Nie możesz na niej stanąć. - Jest dobrze.
- Zabiorę cię do szpitala. - Już dość zrobiłeś.
- Co to znaczy? - Szpital jest zbędny.
Jest dobrze.
Lisa.
Hej.
Wysoki!
Wysoki, wysoki, z kapturem i plecakiem!
Niski w kapturze, z plecakiem!
Dziewczyno w kapturze, z plecakiem!
Dziewczyno!
Sam.
Mój Boże.
Obraz na ścianie.
Wisi tu od 20 lat.
Nie mogę ogarnąć tych łóżek.
To łóżka dla dzieci!
Dasz wiarę, że przespaliśmy w takim noc?
Niesamowite. Nic się nie zmieniło.
Tapeta nad łóżkiem.
Gówniana lampa.
Wszędzie włosy. To pokój dziewczyny.
Na pewno.
Chcę jakoś umilić tę chwilę.
Jesteś piękniejsza niż w dniu, w którym cię poznałem.
Nawet bardziej.
Nieprawda,
ale uznam to za komplement dla kosmetyczki.
Chodź.
Jest.
- Spójrz. - Tak.
Po tylu latach, nadal tam jesteśmy.
SD i ET.
To oni, to intruzi.
O mój...
Żaden gwałt.
Widziałem teren łowiecki.
Mam twoją colę.
- Dzięki. - Spoko.
Tak mi przykro.
Nie zepsuje ci to wyjazdu?
Nie musisz przepraszać. Nie twoja wina.
Nie myśl, że to był błąd.
Podobało mi się nasze...
doświadczenie.
Jesteś dla mnie...
najważniejsza w życiu.
Wiesz... spośród kobiet i mężczyzn.
- Pewnie rozumiesz. - Tak.
Ale nie chcę o tym mówić.
Jestem pewna, że zrozumiesz.
Jasna sprawa.
Chcę tylko dodać...
Zależy mi na tobie.
Jesteś wyjątkowa.
I chciałbym się bardziej troszczyć...
Jak ty to robisz?
Nie wiem.
Jak ty to robisz.
Jak możesz mieć przypadkowe stosunki z kobietami?
Przecież to dołujące.
Po fakcie czujesz się fatalnie.
Jak twoja noga?
- Bardzo boli. - Dobrze.
Postawię to tu...
z dala od ciebie.
Tylko nie przeleć nieznajomego,
gdy po nią sięgniesz.
Przyleciałeś tu w konkretnym celu!
- Niczego nie planowałem. - Dlaczego przyleciałeś?
Mówiłem o Coolio, a ty na mnie napadłaś!
Zaprosiłam wszystkich.
Mam maila.
To nie jest dowód.
Właśnie, że jest, mam go w ręku. Dostałeś kopię.
Zadzwoniłaś, potem wysłałaś maila. Zacierałaś ślady jak psychopatka.
Wynoś się stąd, kolu.
Wynoś się.
Kolo! Tak się mówi.
Samantha.
Sam.
Przepraszam, że cię tam wciągnąłem.
Nie wciągnąłeś mnie.
Przy tobie podejmuję złe decyzje i nie mogę przestać.
Policja spisała nas już drugi raz od twojego powrotu.
- Wiem. - To nie jest normalne.
Dla mnie jest. Ciągle mi się zdarza.
To inny temat.
Ethan...
Mogę cię odprowadzić? Nie idź za szybko, bo pomyślą, że cię śledzę.
- Co? - To pokój Chloe.
- Ma imprezę. - Zna tu kogoś?
Może wezwać przyjaciół do każdego miejsca na świecie.
Mój Boże.
Są tacy młodzi.
Tak.
Ta część naszego życia musi się skończyć.
Dlaczego?
Bo się zakochałam w tobie.
Nie mów tak.
Mieliśmy nie mówić.
Bo co wtedy?
Nie chcę się żegnać.
Ja też nie.
Zobaczymy się w samolocie.
Na twoich urodzinach.
- Na spektaklu Marianne. - Kolejnym?
„Annie”
ale to tylko pogłoski.
Annie gra 90-latek.
Możliwe, że będę żałować tego pytania.
Kto gra tatę Warbucksa?
- 12-latka. - Jasne.
Dziwne.
Chloe, co do cholery?
Masz jutro rozmowę. Wszyscy wyjść.
Sam, daj spokój. To nie fajne.
Jestem fajna. Ale wszyscy muszą wyjść.
Sądziłem, że...
To super. Dzięki.
...znają angielski.
Wiesz?
Co tam mała?
Smucisz się odkąd chłoptaś wyjechał.
Co robisz?
Nie widać?
Jesteście bezdusznymi zwierzętami.
Pozwolcie, że ujmę to w słowa, które zrozumiecie.
Zadławcie się moim wielkim pierdolonym fiutem.
Odchodzę.
Tak.
- Czekaj! - Czego?
Naprawdę mi przykro.
Jesteś świetną prawniczką i chętnie
wystawię ci referencje.
To nie jest robota dla wszystkich.
Dzięki.
Może skorzystam.
Brawa! Była odważna.
Zajebiście.
Dobra robota. To było dobre.
Ale pojechała!
Napisy: Ewa Szklarz